AnaSayfa / Hz. Muhammed / İftira [64] – [Hz. Muhammed’in Hayatı]

İftira [64] – [Hz. Muhammed’in Hayatı]

Yazının Tamamını Dinle:

Medine’ye döndükten kısa bir süre sonra Aişe (r.a.) hastalandı. O zamana kadar, münafıkların O ve Safvan’la ilgili söyledikleri dedikodular tüm şehre yayılmıştı. Çok az kişi bunu ciddiye alıyordu. Bu olayı ciddiye alanlar arasında Muttalib kabilesinden kuzeni Misteh de vardı. Fakat inansın, inanmasın ondan başka herkesin söylenenlerden haberi vardı. Hiçbir şeyden haberi olmamasına rağmen Aişe, Peygamber’in (s.a.v) kendisine karşı tavırlarında bazı değişiklikler olduğunu hissediyordu. Peygamber, kendisine diğer hastalıklarında gösterdiği sevgi ve şefkati göstermiyordu. Odaya gelir ve tedavi edenlere; “Bugün hepiniz nasılsınız?” der onu da diğerleri arasına katardı. Buna çok üzülen, fakat gururu nedeniyle şikayet edemeyen Aişe (r.a.) annesinin evine gidip orada tedavi olmak için Peygamber (s.a.v)’den izin istedi. Peygamber: “Nasıl istersen” dedi.

Neler olduğunu Aişe şöyle anlatıyor: “Neler söylendiğinden habersiz bir şekilde annemin evine gittim ve yirmi gün içinde hastalığım geçti. Bir akşam Misteh’in annesi ile dışarı çıktık -Onun annesi, babamın annesi ile kardeşti-. Yanımda yürürken: “Allah Misteh’in cezasını versin” diye bağırdı. Ben: “Allah aşkına ne diyorsun?” dedim. “Bedir’de savaşmış olan bir Muhacir hakkında böyle konuşmak kötü bir şeydir”. O: “Ey Ebu Bekir’in kızı”, dedi. “Nasıl olur da haberler sana ulaşmaz?” “Hangi haberler?” dedim. Bana iftiracıların neler söylediklerini ve bunun nasıl halkın ağzında dolaştığını anlattı. “Bu nasıl olabilir?” dedim. Onun cevabı şu oldu: “Gerçekten olan bu!” Gözyaşları içinde eve döndüm. Gözyaşlarıımn ciğerimi çatlattığını hisedene dek ağladım. Anneme: “Allah seni affetsin!” dedim. “Herkes neler söylüyor da, sen bana bir tek kelime bile söylemiyorsun.” Annem: “Kızım, bunu bu kadar ciddiye alma. Çünkü kendisini seven bir koca ile evlenen çok az güzel kadın vardır ki kumaları onun hakkında dedikodu çıkarmasın ve diğerleri de böyle şeyler söylemesin” dedi. Bunun üzerine bütün gece uykusuz kaldım ve sürekli ağladım.

Peygamber (s.a.v)’in hanımları arasında ne kadar kıskançlık olursa olsun hanımların hepsi de takva sahibiydi ve hiçbiri bu iftiraya katılmadı. Aksine, hepsi Aişe’yi desteklediler ve hakkında iyi konuştular. Peygamber (s.a.v)’in ev halkına yakın olanlardan bu konuda en çok suçlu olan, kimse Zeyneb’in kızkardeşi Hanme -Peygamber’in kuzeni idi. O kızkardeşinin daha da gözde olmasını sağlamak için Aişe (r.a.) hakkındaki iftirayı yayanlar arasındaydı. Genelde herkes Zeyneb’in de buna yardımcı olduğunu düşünüyordu, fakat Aişe (r.a.) için, Zeyneb (r.a.) Peygamber (s.a.v)’in en gözde hanımlarından biriydi. Zeyneb, kardeşinin kendi adına yaydığı kötü şeylerden daha sonra da çok muzdarip oldu. Misteh’in yanısıra iftiraya katılanlardan biri de şair Hasan lbn Sabit idi. Geri planda ise bu iftirayı başlatan lbn Ubey ve diğer münafıklar yer alıyordu.

Peygamber (s.a.v) bu konuda bir vahiy gelmesini bekliyordu. Fakat hiçbir şey gelmeyince, hanımlarını ve yakın olan diğerlerini sorguya çekti. Hemen hemen Aişe ile aynı yaşta olan Üsame, onu savundu ve: “Bu bir iftira. Biz onun hakkında iyilikten başka bir şey bilmiyoruz” dedi. Annesi Ümmü Eymen (r.a.) de onu savundu. Hz. Ali ise şöyle dedi: “Allah seni sınırlamadı, ondan başka pek çok kadm var. Onun hizmetçisini sorguya çek, gerçeği ondan öğrenebilirsin.” Bunun üzerine Peygamber (s.a.v) Bureyre’ye haber gönderdi ve “Ey Bureyre, şimdiye kadar Aişe’de, ondan şüphelenmeni gerektirecek hiçbir hareket gördün mü?” diye sordu. Bureyre bu soruyu şöyle cevapladı: “Seni Hak’la gönderene yemin olsun ki, onun sadece iyiliğini biliyorum. Eğer aksi olsaydı Allah, Rasulüne bunu bildirirdi. Aişe’de hiçbir kusur bulamam.O daha küçük bir genç kız. Onda gördüğüm tek hata her seferinde uyardığım halde, ben hamur yoğurduktan sonra ona hamuru beklemesini öğütlediğim halde, onun uyuyakalması ve küçük kuzusunun gelip hamur yemesidir.”

Peygamber (s.a.v) Mescid’e gittiğinde minbere çıktı ve Allah’a hamdettikten sonra şöyle dedi: “Ey İnsanlar ailem hakkında doğru olmayan şeyleri söyleyerek beni inciten insanlar için ne dersiniz? Allah’a yemin olsun ki ben ailemde ve onların konuştuğu kişilerde iyilikten başka bir şey görmedim. Onlar yanlarında ben olmaksızın evlerimden hiçbirine girmezler.” Peygamber (s.a.v) konuşmasını bitirir bitirmez, Useyd ayağa kalktı ve “Ey Allah’ın Rasulü, eğer o dediklerin Evs’ten iseler biz onlara hadlerini bildiririz, eğer onlar Hazreç kabilesinden kardeşlerimiz ise bize emir ver de başlarını keselim” dedi. O sözünü bitirmeden, Sa’d lbn Ubade (r.a.) ayağa kalkmıştı. Çünkü itfirayı ilk başlatanlar ve Hassan bin Sabit (r.a.) Hazrettendiler. “Allah aşkına, yalan söylüyorsun” dedi, Sa’d. “Sen onları öldürmeyeceksin, öldürmezsin de. Onlar senin kabilenden olsaydı böyle konuşmazdın.” “Useyd: “Asıl yalan söyleyen sensin. Onları öldüreceğiz. Sen de münafıkların tarafını tutan bir münafıksın” dedi. İki kabile de ayaklanmış, birbirine girmek üzereydi. Fakat Peygamber (s.a.v)onlara sakin olmalarını söyledi ve minberden inerek onları teskin edip evlerine gönderdi.

Eğer Aişe (r.a.) Peygamber (s.a.v)’in kendisini topluluk içinde minberden savunduğunu bilseydi, bu kadar üzülmezdi. Fakat o zaman için henüz bu konuda bir şey bilmiyordu. O sadece Peygamber (s.a.v)’in etrafındakilere kendisi ile ilgili sorular sorduğunu biliyordu. Aişe, bunun Peygamber(s.a.v)’in kesin bir tutum ortaya koymaması anlamına geldiğini düşünüpüzülüyordu. Aişe (r.a.) ondan, kendi içindekileri okumasını beklemiyordu,çünkü o Peygambere gayb haberlerinin Allah tarafından bildirildiğini biliyordu. O: “Ben sadece Allah’ın bana bildirdiklerini bilebilirim” derdi. O insanlarındüşüncelerini okumazdı. Fakat Aişe, (r.a.) Peygamber’den ona karşıduyduğu bağlılığının, suçlandığı şeyi yapmasını imkansız kılacak denlibüyük olduğunu bilmesini bekliyordu.

Her ne olursa olsun, sadece onun, Aişe (r.a.) ve Safvan (r.a.)’ın masum olduğuna inanması yeterli değildi. Mesele çok ciddiydi ve onların suçsuz olduğunu tüm topluma ispat edecek bir delile ihtiyaç vardı. Bu konuda en az yardım eden de Aişe idi. Artık onun bu süregelen sessizliği sona ermeliydi. Onun söyleyeceği hiçbir şey bu meseleyi çözmeye yetmezdi. Fakat Kur’an, nüzulu sırasında sorulan sorulara cevap vereceğini vadediyordu. (Maide: 105). Bu kez Peygamber (s.a.v) sadece vahiyle bir cevap gelsin diye birçok kişiye aynı soruları sormuştu. Fakat belki de bu sorunun, meseleyle en yakından ilgili olan kişiye sorulması gerekiyordu.

Aişe (r.a.) “Ben Ailemle beraberdim” dedi. “İki gece ve bir gün boyunca sürekli ağlamıştım. Onlar benimle birlikte otururken Ensar’dan bir kadın bize katılmak için izin istedi. Ben girmesine izin verdim, o da oturdu ve benimle birlikte ağladı. Daha sonra Peygamber (s.a.v)gelip oturdu. İnsanlar benim hakkımda konuşmaya başladığından beri hiç benimle oturmamıştı. Olaydan bu yana bir ay geçmişti, semadan da hiçbir haber gelmiyordu. Allah’tan başka ilâh yoktur diye şehadet getirdikten sonra bana şöyle dedi: “Ey Aişe bana seninle ilgili şunları şunları söylediler. Eğer sen masumsan, Allah senin masum olduğunu açıklar.Eğer yasak olan şeyi yaptıysan Allah’tan bağışlanma dile ve tevbe et! Çünkü, kul eğer, hatasını itiraf edip tevbe ederse Allah ona merhamet eder.” O konuşmasını bitirdiğinde gözyaşlarını dinmişti. Babama, “Benim adıma Allah’ın Resulüne cevap ver” dedim. Babam: “Ne söyleyeceğimi bilmiyorum” dedi. Anneme sorduğumda, o da aynı şeyi söyledi. Ben ise daha küçük genç bir kızdım ve Kur’an’dan ezberim çok değildi. Bu nedenle şöyle dedim: “İnsanların benim hakkımda söylediklerini duyduğunu ve onların senin kalbinde yerleşip, senin de onlara inandığını biliyorum. Eğer size masum olduğumu söylesem -ki Allah benim masum olduğumu biliyor- bana inanmayacaksınız. Fakat eğer Allah’ın masum olduğumu bildiği şeyi yaptığımı ikrar etsem bana inanırsınız” Daha sonra Yakup ismini hatırlamak için zihnimi yokladım, fakat hatırlayamadım. Bu nedenle şöyle dedim: “Fakat ben Yusuf’un babasının dediği gibi diyeceğim:

“Bundan sonra (bana düşen) güzel bir sabırdır. Sizin bu düzüp-uydurduklarınıza karşı (kendisinden) yardım istenecek olan Allah’tır.” (Yusuf: 18)

Sonra yatağıma gittim ve Allah’ın benim suçsuz olduğumu bildireceğini ümit ederek uzandım. Benim hakkımda vahiy inmesini beklemiyordum. Çünkü adım Kur’an’da zikredilecek kadar değerli bir kimse olmadığımı düşünüyordum. Fakat Peygamber (s.a.v)’in rüyasında benim suçsuz olduğuma işaret eden bir şeyler görmesini bekliyordum. “O bizimle oturmaya devam etti ve bizler de yanında iken ona vahiy geldi: Böyle zamanlarda kendisinde meydana gelen kasılma yine başlamıştı ve bir kış günü olmasına rağmen üstünden terler boşanıyordu. Bu baskıdan kurtulduğunda memnun bir sesle: “Ey Aişe, Allah’a hamdet, çünkü O, senin masum olduğunu açıkladı” dedi. Annem de bana: “Kalk, ve Allah’ın Rasulü’ne git” dedi. Ben: Hayır Allah’a andolsun kalkıp ona gitmeyeceğim ve Allah’tan başka da kimseye hamdetmeyeceğim” dedim. İnen ayetler şunlardı:

“Doğr usu, uydurulmuş bir yalanla (ifkle) gelenler, sizin içinizden birlikte davranan bir topluluktur… O durumda siz onu (iftirayı) dillerinize aktardınız ve hakkında bilginiz olmayan şeyi ağızlarınızla söylediniz ve bunu da kolay sandınız; oysa O Allah katında çok büyüktür. Onu işittiğiniz zaman: “Bu konuda söz söylemek bize yakışmaz. (Allah’ım) sen yücesin, bu büyük bir iftiradır” demeniz gerekmez miydi? Eğer iman edenlerden iseniz bunun gibisine bir daha dönmemeniz için Allah size öğüt vermektedir. “(Nur: 11, 15-17)

Yeni inen vahiy, zina sorununun aslını anlatıyor ve zina cezası ile birlikte şerefli kadınlara iftira atanların kırbaçlanması gerektiğini de bildiriyordu.

İftirayı açıkça yayan ve suçlarını itiraf eden Misteh, Hassan ve Hamne’ye bu ceza uygulandı. Fakat çok sinsi olan münafıklar gizli kalmışlar ve bu meselede payları olduğunu itiraf etmemişlerdi. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v)
meseleyi takip etmekten vazgeçti ve onların cezasını Allah’ı bıraktı. Ebu Bekir (r.a.), fakir olan Misteh’e bir miktar maaş bağlamıştı. Fakat onun suçlu olduğunu öğrenince: “Allah’a yemin olsun ki, Aişe hakkında söylediklerinde ve başımıza getirdiği beladan sonra artık Misteh’e para verip yardım edemem” dedi. Fakat bunun üzerine şu ayet nazil oldu:

“Sizden, faziletli ve varlıklı olanlar, yakınlara, yoksullara ve Allah yolunda hicret edenlere vermekte eksiltme yapmasınlar, affetsinler ve hoşgörsünler. Allah’ın sizi  bağışlamasını sevmez misiniz? Allah,bağışlayandır, esirgeyendir.” (Nur: 22)

Ebu Bekir (r.a.) “Gerçekten Allah’ın beni bağışlamasını diliyorum” dedi. Sonra Misteh’e gidip, her zaman verdiği şeyleri verdi ve: “Allah’a yemin olsun ki onu hiçbir zaman terketmeyeceğim” dedi. Peygamber (s.a.v) de aynı şekilde belli bir zaman geçtikten sonra Hassan’a çok büyük cömertlik gösterdi. Mus’abin ölümü üzerine dul kalan kuzeni Hamne’yi de Talha ile evlendirdi. Hamne (r.a.)’nin Talha (r.a.)’dan iki oğlu oldu.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.