AnaSayfa / Hz. Muhammed / Cenazenin Gömülmesi ve Hilafet [84] – [Hz. Muhammed’in Hayatı]

Cenazenin Gömülmesi ve Hilafet [84] – [Hz. Muhammed’in Hayatı]

Yazının Tamamını Dinle:

İlk olarak Abbas’ın dikkatini çeken belirtileri bir süre sonra diğerleri de farkettiler. Peygamber (s.a.v) daha ölmeden Ümmü Eymen (r.a.), oğluna Peygamber’in (s.a.v) ölmek üzere olduğunu bildiren bir haber gönderdi. Kuzeye yürümek için kamp zaten kaldırılmıştı. Fakat Üsame hemen Medine’ye dönme emri verdi. Ömer (r.a.)’in de içlerinde bulunduğu Ashab’dan ilk müslüman olan birçok kişi ordu ile birlikteydi. Şehre vardıklarında ölümün gerçekleştiği haberini duyduklarında Ömer bunu kabul etmeyi reddetti. Ömer (r.a.) Kur’an’ın bir âyetinin yanlış tefsir ettiği için bu âyetin Peygamber (s.a.v)’in onların neslinden ve gelecek nesillerde sürekli yaşayacağı anlamına geldiğini zannetmişti. Bu nedenle Mescid’de ayağa kalkmış, insanlara Peygamber ( s.a.v.) ‘in sadece ruhen yok olduğunu ve bir süre sonra geri geleceğini anlatıyordu. O bu şekilde konuşurken Ebu Bekir (r.a.) at sırtında Sunh’tan geldi. Çünkü haberler hızla tüm vahaya yayılmıştı. Ebu Bekir hiç kimsenin konuşmasını durdurmadan doğruca kızının evine gitti. Peygamber (s.a.v.) ‘in yüzünden örttükleri örtüyü çekti. Ona baktı ve öptü. ‘Ey bana annemden ve babamdan daha sevgili olan’ dedi, ‘Allah’ın senin için yazdığı ölümü tattın. Bundan sonra sana hiçbir ölüm gelmeyecek.’ Daha sonra yavaşça örtüyü tekrar yüzüne örttü ve Ömer (r.a.)’in hitap ettiği insan kalabalığına doğru yöneldi. İnsan kalabalığına yaklaştığında: “Yavaş ol Ömer!” dedi. “Beni dinle!” Ömer (r.a.) buna aldırmadı ve devam etti. Fakat Ebu Bekir’in sesini tanıyanlar Ömer’i bırakıp ne söyleyeceğini duymak için ona döndüler. Ebu Bekir (r.a.) Allah’a hamd ettikten sonra şöyle dedi: “Ey insanlar! Kim Muhammed’e tapıyor idiyse —gerçekten Muhammed ölmüştür; kim de Allah’a tapıyor idiyse— gerçekten Allah diridir ve ölmez. Daha sonra Uhud’dan sonra indirilen şu âyeti okudu:

“Muhammed, yalnızca bir Peygamberdir. Ondan önce nice Peygamberler gelip geçmiştir. Şimdi o ölürse ya da öldürülürse siz topuklarınız üzerinde gerisin geriye mi döneceksiniz? İki topuğu üzerinde gerisin geri dönen kimse, Allah’a kesinlikle zarar veremez. Allah, şükredenleri pek yakında ödüllendirecektir.” (Al-i İmran: 144)

Sanki Ebu Bekir (r.a.) okuyuncaya kadar bu âyeti hiç kimse duymamıştı. Ondan bu âyeti aldılar ve bu âyet dillerde dolaşmaya başladı. Ömer (r.a.) daha sonraları şöyle anlattı:

“Ebu Bekir’in o âyeti okuduğunu duyunca o kadar şaşırmıştım ki yere düştüm. Ayaklarım artık beni taşımıyordu ve Allah’ın Rasulünün ölmüş olduğunu anlamıştım.”

Ali, (r.a.) Zübeyr (r.a.) ve Talha (r.a.) ile birlikte evine çekilmişti. Muhacirlerin geri kalan kısmı Ebu Bekir’in etrafında toplanmışlardı. Useyd ve kabilesinden birçok kişi de onlara katılmıştı. Fakat Evs’li ve Hazreç’li Ensarın büyük çoğunluğu Sa’d İbn Ubade (r.a.)’nin başkanı bulunduğu Benî Sa’ide’nin toplantı yerinde toplanmıştı. Ebu Bekir (r.a.) ve Ömer (r.a.)’e, Ensarın Peygamber (s.a.v) irtihal ettiğine göre yönetimin kime ait olacağı konusunda tartıştıkları haberi ulaştı. Onun otoritesini memnuniyetle kabul etmişlerdi; fakat onu kaybettikten sonra çoğu Kayle oğullarının Yesrib’li bir adamdan başkası tarafından yöneltilmemesi gerektiğini düşünüyordu. Çoğu Sa’d’a (r.a.) biat etmek üzere idi.

Ömer (r.a.), Ebu Bekir (r.a.)’i toplantı yerine kendisiyle berabar gelmesi için zorladı. Ebu Ubeyde de onlarla birlikte gitti. Sa’d hastaydı ve toplantı yerinin ortasında bir örtüye sarınmış yatıyordu. Üç Kureyşli içeri girdiğinde Ensar’dan biri onun adına insanlara hitap etmek üzereydi. Onları görünce Allah’a hamdettikten sonra konuşmasına onları da dahil ederek başladı: “Bizler Allah’ın Ensarıyız ve İslâm’ın savaşan gücüyüz, ey Muhacirler Sizler de bizdensiniz. Çünkü sizden bir grup bizim aramızda yaşıyor,” Konuşmacı aynı tonda konuşmaya devam etti. Muhacirleri de biraz övmesine rağmen, onların ilk İslâm toplumu olarak önemlerini göz önünde bulundur- maksızın sürekli Ensar’ı överek göklere çıkarıyordu. O konuşmasını bitirdiğinde Ömer (r.a.) tam konuşmaya başlamak üzereydi. Fakat Ebu Bekir (r.a.) onu susturdu ve nazikçe, fakat kesin bir şekilde konuşmaya başladı. Ensar’ın önemini kabul ettiğini söyledi. Fakat, İslam’ın Arabistan’da yayıldığını ve Arapların Kureyş’ten başka birinin otoritesini kabul etmeyeceğini, çünkü Kureyş’in tüm Araplar nezdinde eşsiz bir konumu olduğunu da belirtti. Konuşmasını bitirdi ve Ebu Ubeyde ve Ömer’in ellerinden tutarak!” iki adamdan birin öneriyorum. Hangisini dilerseniz ona biat edin” dedi. Daha sonra Ensar’dan biri kalkarak iki otoritenin olması gerektiğini söyledi. Bu ateşli bir tartışmaya yol açtı. Ömer (r.a.), bu tartışmayı şu sözleriyle susturdu: “Ey Ensar, Allah’ın Rasulünün namazlarda imamlık yapma görevini Ebu Bekir’e verdiğini bilmiyor musunuz? “Biliyoruz” diye cevap verdiler. Ömer: “Peki aranızda kim onun önüne geçmek istiyor?” dedi. “Allah korusun, onun önüne geçemeyiz”1 dediler. Bunun üzerine Ömer (r.a.) Ebu Bekir (r.a.)’nin elini tuttu ve ona biat etti. Arkasından da Ebu Ubeyde (r.a.) ve diğer Muhacirler biat ettiler. Daha sonra Sa’d hariç orada bulunan Ensar’ın tümü de biat ettiler. Sa’d hiçbir zaman Ebu Bekir’i bir halife olarak kabul etmedi ve Suriye’ye hicret etti.

Orada ne karar almış olurlarsa olsunlar Medine’de hiç kimse Mescid’de o orada olduğu müddetçe Ebu Bekir’in önüne geçmeyi kabul etmezdi. Ertesi gün sabah namazında, namazı kılmadan önce Ebu Bekir (r.a.) minbere oturdu.Ûmer (r.a.) ayağa kalkıp cemaate Ebu Bekir’e biat etmelerini emretti ve onu şöyle tanımladı: “Sizin en iyiniz, Allah’ın rasulünün arkadaşı İkisi mağarada oturduklarında ikinin ikincisi” (Tevbe:40)

Yeni nazil olan ayetlerden birinde Ebu Bekir (r.a.)’in bu önemli anda Peygamber (s.a.v)’in tek arkadaşı olduğu belirtiliyordu. Daha sonra biat eden Ali hariç tüm cemaat bir ağızdan ona bağlılık yemini ettiler.

Daha sonra Ebu Bekir (r.a.) Allah’a hamd ve şükrettikten sonra cemaate hitap etti: “Sizin en iyiniz olmadığım halde sizin üzerinize hakim oldum. Eğer doğru yaparsam bana yardım edin, eğer yanlış yaparsam beni doğrultun. Hakka samimiyetle saygı göstermek bağlılıktır, hakka saygısızlık ise ihanettir. Aranızdaki güçsüzler, inşallah onların haklarını koruyuncaya kadar benim katımda güçlü olacaklardır. Aranızdaki güçlüler ise, başkalarının hakkını onlardan, inşaallah alana kadar benim katımda güçsüzdürler. Ben Allah’a ve Rasulüne itaat ettiğim sürece bana itaat ediniz. Fakat eğer ben Allah’a ve Rasulüne itaat etmezsem siz de bana itaat etmeyin. Namaza kalkın. Allah size merhamet etsin!”

Namazdan sonra Peygamber (s.a.v)’in ev halkı ve ailesi onu gömülmeye hazırlamaları gerektiğine karar verdiler. Fakat bunun nasıl yapılacağı konusunda anlaşmazlığa düştüler. Daha sonra Allah onların üzerine bir uyuklama verdi ve her biri rüyasında “Peygamber (s.a.v)’i elbiseleri üzerinde olduğu halde yıkayın” diye bir ses duydu. Bunun üzerine Aişe’nin odasına gittiler, o an için Aişe odadan çıkmıştı. Hazreçli bir adam olan Evs İbn Havli, orada Ensar’ı temsil etmek için Ali’ye yalvardı: “Senden Allah ve Rasulündeki payımız adına rica ediyorum. Ey Ali!” Ali onun içeri girmesine izin verdi. Abbas (r.a.) oğlu Fadl (r.a.) ve Kisam (r.a.) Ali (r.a.)’ye Peygamberin mübarek vücudunu çevirmekte yardım ettiler. Bu sırada Üsame (r.a.) Peygamber (s.a.v)’in azatlı kölelerinden biri olan Şükran’ın yardımıyla su döküyordu. Ali (r.a.) elini uzun yün elbisenin her tarafında gezdirdi. “Ey bana annemden ve babamdan daha sevgili olan” dedi. “Yaşarken de ölü iken de ne kadar güzelsin!” Hatta bir gün sonra bile Peygamber (s.a.v)’in vücudu nefes alıp vermemesine, sıcaklık ve yumuşaklığını kaybetmiş olmasına rağmen hâlâ uykuda imiş gibiydi.

Ashab şimdi de onun nereye gömüleceği konusunda anlaşmazlığa düştü. Çoğu, onun mezarının Baki mezarlığında üç kızı ve oğlu İbrahim’in ve kendi gömdüğü arkadaşlarının yanına kazılması gerektiğini düşünüyordu. Bazıları ise onun Mescid’e gömülmesi fikrindeydi. Fakat Ebu Bekir onun: “Öldüğü yere gömülmeyen hiçbir Peygamber yoktur” dediğini hatırladı. Bunun üzerine mezar, Peygamber (s.a.v)’in yattığı şiltenin hemen yanında Aişe’nin odasının zeminine kazıldı.

Daha sonra tüm Medine’liler onu ziyaret ettiler ve başında cenaze namazı kıldılar. Küçük gruplar halinde geldiler ve her grup ayrı olarak cenaze namazını kıldı. İlk önce erkekler grup grup geldiler, bütün erkekler onu ziyaret ettikten sonra kadınlar geldiler. Onlardan sonra da çocuklar ziyaret ettiler. O gece Peygamber (s.a.v), AIi (r.a.) ve kendisini mezara hazırlayan diğer arkadaşları tarafından gömüldü.

Şimdi “Nur şehri” diye anılan Medine’de büyük bir üzüntü yaşanıyordu. Sahabeden her biri ağladığı için başkalarını azarlıyor, fakat kendisi ağlıyordu. Niye ağladığı sorulduğunda Ümmü Eymen: “Ben onun için ağlamıyorum” dedi. “Onun için bu dünyadan daha iyi olan bir yere gittiğini sanki bilmiyor muyum? Fakat ben bize gökten gelen haberler kesildiği için ağlıyorum.”

Sanki büyük bir kapı kapanmış gibiydi. Yine de onun şöyle dediğini hatırladılar: “Ben bu dünyada ne yapayım? Ben ve bu dünya, bir yolcu ve yolcunun altında gölgelendiği bir ağaç misaliyiz. Bir müddet sonra yolcu yoluna gider ve onu arkasında bırakır.” Peygamber (s.a.v) bunu herkesin kendisi için söylemesini kastederek duyurmuştu. Bu kapı şimdi kapansa bile, mü’minler için ölümle birlikte tekrar açılacaktı. Kulaklarında hâlâ onun şu sözleri çınlıyordu:

“Ben sizden önce gidiyorum ve sizin şahidinizim. Sizinle buluşma yerim Havuz’dur.” Bu dünyadaki risalet görevini yerine getirerek, bu görevi ahirette devam ettirmek üzere bu dünyadan ayrılmıştı. Ahirette O, onlar için ve başkaları için bu dünya hayatına sınırlamaları olmaksızın merhamet anahtarı, Cennet Anahtarı,7 Hakkın Ruhu ve Allah’ın habibi olacaktı.

“Hiç şüphesiz, Allah ve melekleri Peygambere salat etmektedirler. Ey iman edenler, siz de ona salat edin vetam bir teslimiyetle ona selam verin.” (Ahzab: 56).

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.